“Wij zien een raadslid als een volksvertegenwoordiger en niet als een eigen ideeën-generator.” Inwonersbelangen komt dit jubileumjaar al 25 jaar op voor de belangen van inwoners in Woerden. Raadslid Jan-Hubert van Rensen spreekt met ons over het bestrijden van onmacht, hekelpunten in de lokale politiek en de acties van ‘zijn’ partij.

Jan-Hubert gelooft in het subsidiariteitsbeginsel, “dat je zuiver opereert op het niveau waar je over gaat. De gemeente moet je puur vanuit de gemeente bezien. Ik word gek van al die landelijke partijen die hun landelijke partij dogma’s, zoals privacy en duurzaamheid, er doorheen rammen in de raad. Puur om maar een standpunt aan te kunnen nemen. Kijk nou wat er lokaal speelt. Kan het anders? Moet iets geld kosten? Kan het voor minder geld?”

Inwonersbelangen is opgericht om de onmacht van inwoners te bestrijden via de politiek. Voelde u onmacht voordat u de politiek in ging?

“Ja, nog steeds. Onlangs voelden bewoners van de Molenbuurt in Harmelen onmacht. De bewoners waren verrast dat de bomen in hun buurt omgekapt werden. Er was een hoop ‘kabaal’ nodig om ervoor te zorgen dat er een informatieavond kwam en ervoor te zorgen dat de projectleider van de gemeente overstag ging om te kijken hoe we tientallen bomen terug kunnen krijgen.”

In uw boek dat zondag uitkomt schrijft u over gekloonde mensen, een soort robots, die werk van mensen uit handen nemen. Een zogenaamd ‘Biomens’ blijkt onbedoeld bewustzijn te hebben. Een situatie waar er sprake is van onmacht. Binnen de politiek probeert u onmacht te bestrijden en in uw boek schrijft u over onmacht. Is het begrip ‘onmacht’ iets wat u bezighoudt?

“Dat is een leuke link. Zo heb ik er zelf nooit naar gekeken. Ik was vijftien jaar en ik had het zo gehad met de leraren Nederlands. Ik was een beetje vrijgevochten, een beetje rebels, tegen de onzinnige dingen die je moet doen. Je moest verschrikkelijke boeken lezen. Op zich vond ik een boek lezen niet erg, maar je moest ook een analyse maken over het wereldbeeld, het thema, de bedoeling en een samenvatting van het boek. Daar had ik zo’n hekel aan. Onmacht misschien, misschien wel het thema, ja. Krijgt mijn Nederlands leraar misschien toch gelijk dat ik een thema heb. Ik dacht: ‘ik ga zelf gewoon een boek schrijven dat leuk is om te lezen. Heb je het uit dan leg je het weg’.”

In de standpunten van 2014-2018 van Inwonersbelangen staat ‘werken en inkomen’ bovenaan, als belangrijkste zorg. Uw bedrijf JHM Robot ontwikkelt zelfstandig opererende robots. Denkt u niet dat robots voor minder werkgelegenheid zorgen?

“Je kunt erop tegen zijn, maar het gaat gewoon komen. Het is een kwestie van tijd. De vraag is hoe je er mee omgaat als maatschappij. Ik zie heel veel kansen in het werk. Werk én inkomen. Een robot kan dienen als hulp, in bijvoorbeeld de horeca. Obers en serveersters moeten ervoor zorgen dat het eten warm op tafel komt bij de gast. Als we een robot inzetten, om vanuit een middelpunt, uit te serveren, dan heeft het personeel veel meer aandacht en tijd voor de gasten. Dat is natuurlijk prettig voor de gast, maar ook nog omzet verhogend, omdat ieder handje, om te vragen om nog wat te drinken, gezien wordt.”

Inwonersbelangen ging onlangs de straat op, samen met inwoners, om actie te voeren tegen het verdwijnen van de huisartsenpost in het Zuwe Hofpoort Ziekenhuis. Marieke van Noort, fractievoorzitter bij Progressief Woerden, gaf toen aan dat onhandig te vinden omdat jullie zo het ziekenhuis ‘boos’ zouden maken. Wat is uw reactie daar op?

“Hier zie je weer drijfveren van de landelijke politiek. Denkbeelden die ik echt totaal niet herken en ook te gek voor woorden vind. Als volksvertegenwoordiger trek je op samen met de inwoners. Het kan niet zo zijn dat de raad alleen maar even een paar cases moet stellen en de wethouders aan de slag moeten. Ik verbaas me ook over deze opstelling, zeker van socialisten, die toch vanuit de oorsprong samen met de inwoners de straat op gingen. Bij mijn oma stond vroeger een glazen sneeuwbol, als je de bol op zijn kop hield ging het sneeuwen. Alsof zij in zo’n werkelijkheid zitten: ‘ik schud even en dan komt het weer goed’. Je maakt het ziekenhuis niet boos door handtekeningen te verzamelen. Het is de kunst om handtekeningen te verzamelen, om duidelijk te maken dat de inwoners dit niet willen en daarna in gesprek te raken. We hebben met de huisartsen gesproken. Het goede nieuws is dat er huisartsenzorg in Woerden terugkomt, voor zeven dagen per week van 7.00 tot 22.00 uur. In de raad wordt weleens geprobeerd ons in de hoek te zetten met: ‘jullie voeren alleen maar actie”, waar wij op reageren met: ‘jullie zitten alleen maar op jullie zeteltjes’. Actievoeren, in gesprek gaan met en het vertegenwoordigen van het volk in de gemeenteraad is een mooie drie-eenheid.”

U liet eerder aan woerden.hu.nl weten dat het college van burgemeester en wethouders verantwoordelijk is om burgers te informeren over de mogelijkheid om te kunnen participeren in de lokale politiek. Hoe verloopt dit in de praktijk?

“Dat gebeurt in de praktijk vaak redelijk, maar toch zie je het op veel punten nog verkeerd gaan. Hoe kan het nou dat als in de Molenbuurt iedere keer de bomen het onderwerp van gesprek zijn en dat als die bomen omgekapt worden, de inwoners het eigenlijk niet wisten? Dan is er iets fout gegaan in het participatietraject. Vooropgesteld, het is iets moeilijks. Je hebt als gemeente je wettelijke kader, waar je je aan moet houden. Natuurlijk wil je inwoners betrekken bij allerlei zaken. Inwoners weten vaak veel van de buurt en daar heeft een uitvoerder ook lol van.”

Wat doen jullie om de participatie en het eigen initiatief van inwoners uit de gemeente te verbeteren?

“Wij willen de zaken regelen die al heel lang op het wensenlijstje staan. Wij willen dat de wegen in Woerden een keer opgelost worden. Dat staat al 15 jaar op het wensenlijstje en gebeurd maar niet. Mensen hebben vaak niet zoveel van doen met de lokale politiek, behalve als er iets direct in de omgeving gebeurd. Dan weten ze ons goed te vinden. Daar staan we ook om bekend. Wij zijn de partij die de vaardigheden en de kennis hebben om dingen voor elkaar te krijgen. Wij vertegenwoordigen wat het volk op straat zegt. Wij zien een raadslid als volksvertegenwoordiger en niet als een eigen ideeën-generator.”

“Of ik nog iets kwijt wil?”
“Misschien kan je nog vragen of ik dit werk leuk vind.”
“Ik vind het leuk!”
“Een valkuil is dat er iedere keer meer tijd in gaat zitten dan ik denk.”