Santos, eigenaar van La Payuca, opende donderdagmiddag de deuren van zijn restaurant om, in samenwerking met Welzijn Woerden, een gezellige middag voor eenzame ouderen te verzorgen.

Net beklede tafels staan klaar voor de komst van deelnemers van de diensten, Maatjes en Telefooncirkel, van Welzijn Woerden in het restaurant aan de Wilhelminalaan. Om 14.00 uur arriveert het grootste deel van de gasten. “Ouderen zijn van de tijd, hè”, grapt welzijnscoach Saska de Jonge. Samen met Santos staat ze bij de deuropening en verwelkomt ieder met een vriendelijke lach en een praatje. “Neem lekker plaats”, oppert Santos, terwijl hij de jassen van zijn gasten aanneemt en aan de kapstok hangt.

De ouderen vinden hun weg naar één van de tafels en nemen plaats. In afwachting van wat de middag hen gaat brengen maken ze kennis met hun toevallige tafelgenoten. Mevrouw l’Ami houdt twee plaatsjes naast zich vrij. “Mijn vriendinnen komen er zo aan. Ze zijn lopend, onderweg.” Terwijl ze wacht op haar vriendinnen raakt ze aan de praat met de vrouwen die aan het einde van de tafel aangeschoven zijn. Wanneer de vriendinnen van l’Ami aankomen, introduceren ze elkaar en mengen zich in het groepje. Gauw wordt nog van plek aan tafel gewisseld in verband met goede en slechte oren. Wie elkaar van tevoren al kenden is door de gezellige groepssfeer al snel niet meer te herleiden.

Zodra Saska ziet dat ieder een plekje aan tafel gevonden heeft, pakt ze een microfoon om de aanwezigen toe te spreken. “Ik wil jullie hartelijk welkom heten”, opent ze. “Dat we hier nu met zijn allen zitten, hebben we te danken aan Henk Barends, vrijwilliger bij Welzijn Woerden, en Santos. Zij raakten met elkaar in contact en hebben dit mooie idee bedacht. Ik dacht: ‘dat is mooi en aardig, maar hoe gaan we dat regelen?’. Henk pakte de telefoon om deelnemers van Telefooncirkel en Maatjes uit te nodigen. En nu zitten we hier”, vertelt Saska breed lachend, terwijl ze haar schouders ophaalt. Aanwezigen beginnen te klappen.

“Ik ben eigenlijk helemaal niet van dit soort bijeenkomsten”, vertelt Nel. “Mijn dochter heeft me overgehaald om te gaan.” Diezelfde Nel smikkelt even later van een rijk gevulde schaal met hapjes, terwijl ze kletst en lacht met haar tafelgenoten. Tafelgenoot Ali heeft het ook erg naar haar zin. “Ik vind het fantastisch, zo’n uitje. Als ik thuis voor mezelf kook zijn het vaak aardappelen, groenten en een stuk vlees. Dit is nog eens wat anders”, vertelt ze, terwijl ze een stokbroodje met zalm van de schaal pakt.

“We kenden elkaar voor deze bijeenkomst nog niet maar we hebben nu al plannen om samen met de boot op vakantie te gaan”, vertelt Barend, die aan een tafel verderop zit. Zijn tafelgenoten knikken enthousiast. Santos vindt het fantastisch om te zien hoe de ouderen onderling contact maken. “Dit is toch het mooiste wat er is? Ik vind het heel fijn om dit voor deze mensen te kunnen organiseren”, waar hij aan toevoegt: “Ik hoop dat wanneer ik oud ben er ook jonge ondernemers zijn die dit voor mij regelen. Ik wil een voorbeeld zijn.”

Door de grote hoeveelheden eten die voorgeschoteld worden, klinkt er gepuf en gekreun door het restaurant. “Er kan écht niks meer bij”, bevestigen meerdere ouderen. Voor de cheesecake die even later geserveerd wordt, lijken ze echter een uitzondering te maken. Het overgrote deel van de borden gaat zonder enige kruimel terug de keuken in. Als kers op de cheesecake heeft Santos geregeld dat zanger Marco Mark optreedt. “Wij wisten dit ook niet”, zegt Saska verrast. Live-gezongen Nederlandse volksliederen versterken de knusse sfeer die al heerst. “Dit zijn liederen uit mijn tijd”, vertelt Barend, waarna hij luidkeels meezingt met de deuntjes.

Henk pakt de microfoon om zijn zangtalent ook nog even te laten horen. “Allemaal inhaken, van links naar rechts, 65 plus, kom op!”, roept Henk. Voorzichtig zwaaien er hier en daar armen door de lucht en wordt er van links naar rechts bewogen. “Of ik ga dansen? Nee joh, ben je gek”, lacht Nel. Diezelfde Nel staat even later op van haar stoel om de tango te dansen met één van de vrijwilligers. “Geniet van het leeeven, want het duurt nog maar eeeven”, klinkt het door het restaurant.