“Ik ben geen Woerdenaar, Ik ben een Woerdenees.” ,word ik bestraffend terecht gewezen door een voorbijganger die ik aanspreek. Licht geïrriteerd loopt ze, zonder verder om te kijken, door. De eerstvolgende man die ik aanspreek voor mijn onderzoek naar de irritaties van inwoners van de wijk Molenvliet, corrigeert mij ook. “Nou dan zal ik maar eens beginnen met te zeggen dat ik gewoon een Woerdenaar ben.” Eventjes begint het bij mij te duizelen. Wat doe ik fout?

De website ‘In de buurt Woerden’ heeft recent nog een, zoals ze het zelf noemen, “niet-representatief onderzoek” uitgevoerd, waarbij Woerdenaren op straat is gevraagd wat zij denken dat het verschil is tussen Woerdenaar of Woerdenees. Hier kwam geen duidelijk antwoord uit.

Toch raar, zo’n heisa rondom een eigennaam voor inwoners van Woerden. Mijn interesse was geprikkeld. Bronnen op het grote wijze internet konden mij niets vertellen over de oplossing van het mysterie waar dit typisch Woerdens eigenaardigheidje vandaan komt. Na uren verschillende online encyclopedieën bezocht te hebben was ik ten einde raad. Ergens sprak het stemmetje in mijn hoofd: “Geef niet op” Dat gaf voor mij de doorslag. Ik heb antwoorden nodig.

Een mailtje aan Woerdense geschiedkundigen van “Het verhaal van Woerden” was snel geschreven. Met mijn laptop op schoot, zat ik smachtend te wachten op een antwoord. Elk tingeltje of pingeltje zorgde ervoor dat ik opsprong en naar mijn virtuele brievenbus keek.

De reactie liet niet lang op zich wachten. Het antwoord was kort en duidelijk.  “Helaas moet ik je hierop het antwoord schuldig blijven” Teleurgesteld staarde ik naar het scherm. Dit was het dan. Mijn zoektocht naar de oplossing van het mysterie was afgelopen. Misschien is het ook wel beter. Sommige eigenaardigheden willen niet opgelost worden.