In de decembermaand worden er verschillende rondleidingen in historische monumenten en stadswandelingen gegeven door vrijwilligers van het Gilde, waaronder in molen de Windhond. Cees Vermeulen is vrijwilliger bij het Gilde, ‘’Elke keer als een Woerdenaar mee gaat op een rondleiding of stadswandeling, is hij weer verbaasd.’’

Bij aankomst bij molen De Windhond staat Cees Vermeulen, vrijwilliger bij het Gilde, een foto te maken van de molen. ‘’Voorzichtig! het is erg glad hier!’’, roept hij. Het heeft namelijk flink gesneeuwd. Bij binnenkomst in de molen vertelt hij, ‘’Elke molen is bijzonder. Er zijn veel molens in Nederland, maar geen molen is gelijk. Het bijzondere aan De Windhond is haar leeftijd. De molen stamt uit 1755, dus dat is al meer dan 250 jaar.’’

Cees Vermeulen doet sinds 2006 vrijwilligerswerk bij het Gilde. ‘’Ik werd vrijwilliger bij het Gilde omdat ik het erg leuk vind om bezig te zijn met de geschiedenis van Woerden en ik word steeds enthousiast als ik een rondleiding geef. Enthousiasme werkt aanstekelijk, dus als ik leuk vertel over de monumenten, worden de mensen die ik rondleid er ook nieuwsgieriger naar. Ik heb in de molen bijvoorbeeld ooit een vrouw uit de Filippijnen rondgeleid. Zij was in Woerden voor zaken en had eigenlijk maar een kwartiertje de tijd om de molen te bekijken. Uiteindelijk had ze zoveel vragen en wilde ze zo veel details weten dat we toch een uur in de molen waren. Ik vind het erg leuk dat ik bij het Gilde dus zo veel verschillende mensen tegenkom, ook uit verschillende landen.’’ Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht.

‘’Het gilde was eerst een landelijke organisatie. Uiteindelijk kwam het Gilde in Woerden om het historisch besef onder de mensen te brengen. Het idee van wethouder Blonk was toen om meer reclame te maken voor Woerden en het Gilde leek een goed hulpmiddel daarvoor. Elke keer als een Woerdenaar meegaat met een rondleiding is hij weer verbaasd, want mensen verwachten niet dat hun eigen stad zo veel bijzondere plekken heeft,’’ vertelt hij opgetogen.

Molenaar Theo van Beek loopt van het trappetje, waar Cees op zit, naar beneden. De mannen beginnen te praten en kat Poekie komt ook een kijkje nemen. ‘’Als Poekie eenmaal is aangehaald dan houdt hij niet meer op. Ik heb Poekie uit het asiel gehaald om de muizen in de molen te vangen,’’ vertelt Theo.

‘’Ik vind het moeilijk om één leukste ervaring uit te kiezen, want ik geniet altijd van de rondleidingen en ik vind het leuk om de stad een beetje te verkopen. Wel herinner ik mij nog een groep uit Noordwijk. Zij maakten met de groep één keer per jaar een uitje en hadden nu dus besloten om naar Woerden te gaan. Omdat zij uit Noordwijk kwamen was het leuk om aan hun het stadhuis te laten zien, want het stadhuis van Woerden is namelijk hetzelfde als het stadhuis in Noordwijk, alleen dan in spiegelbeeld. Dit komt doordat in 1887 de gasfabriek in Woerden afbrandde. Ze keken toen naar een nieuwe gasfabriek in Noordwijk, maar daar zagen ze niet alleen een gasfabriek, maar ook een mooi stadhuis. De tekeningen van het stadhuis in Noordwijk zijn toen in vertrouwen meegegeven, maar in Woerden maakten ze het eigenlijk precies na, alleen dan in spiegelbeeld. Dit was natuurlijk niet de bedoeling. Het was dus erg leuk dit aan die groep te laten zien.” Zijn enthousiasme straalt er vanaf. ‘’Omdat we vrijwilligers zijn, worden we niet betaald voor onze rondleidingen. Soms willen mensen toch iets terugdoen en dan nemen ze je mee om nog wat te drinken op een terrasje. Dit vind ik ook altijd leuk want zo kunnen we nog een beetje napraten. Vaak hebben de mensen die meegaan met een rondleiding ook dezelfde interesses als ik en dat zorgt ervoor dat het klikt.’’

‘’Voordat ik bij het gilde zat, gaf ik ook al stadswandelingen. Dat deed ik omdat ik veel wist over de historie van Woerden. Ik werkte namelijk als secretaris voor een projectgroep voor de herontwikkeling van de binnenstad, maar nu ben ik met pensioen. Ik doe naast het Gilde ook nog andere dingen die te maken hebben met geschiedenis. Zo ben ik bestuurslid bij de stichting Letterlijk. Met die stichting brachten we een boek uit over het zichtbaar maken van de Limes, de grens van het vroegere Romeinse Rijk. Ook word ik binnenkort waarschijnlijk actief bij het kaaspakhuis.’’

Molenaar Theo komt weer tevoorschijn en raakt aan de praat met Cees over het vak molenaar. ‘’Vorige week is het vak van molenaar op de immateriële erfgoedlijst van Unesco gezet. Dat voelt natuurlijk als een eer,’’ vertelt Theo met een grote lach.

‘’De molen vind ik wel echt een bijzonder monument, want er is veel te zien en te ontdekken. Het verhaal houdt niet op in de molen, er is zo veel over te vertellen. Het brengt mensen er ook toe om andere molens te bekijken. Ik vind de molen ook mooi omdat het gewoon iets heel typisch Hollands is,’’ zegt Cees en Theo knikt instemmend.